|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
Her Türk Asker Doğar ! 12 Nisan 2011 sabahı Samsun'a bir uçak yolculuğu ile başlayan askerlik macerası, 17 Eylül 2011 tarihinde kazasız ve belasız bir şekilde, geride yüzlerce anı bırakarak sona erdi. Vatana millete hayırlı olsun... :) Acemi birliğim olan Amasya 15. Piyade Eğitim Tugayı'na doğru yola çıkar çıkmaz, daha işin başında bir şeylerin ters gitmesinden askerliğin ilginç geçeceği belliydi zaten... Yıllar içinde sayısız uçak yolcuğu yapmış olmama rağmen bir kere bile başıma bir şey gelmemişken, her nasıl olduysa, birliğime teslim olmaya giderken çantam Atatürk Havalimanı apronunda, bagaj arabasından firar etmeyi başardı... Neyse ki askeriyenin sağlamış olduğu istihkakım, firari çantam yakalanıp bana ulaştırılıncaya kadar beni idare etti... Daha teslim olma aşamasında iki koldan yapılan aşılar, önümüzdeki altı ay boyunca sürekli olarak bizlere bir şeylerin "gireceğinin" müjdecisi olurken; "Önce hangi kolu uzatalım ?" sorusuna "Silahlı kuvvetlerde her şeye önce soldan başlanır" diyen asker sayesinde ilk faydalı bilgimizi almış olduk... Saatler süren evrak işlemleri sırasında (askerliğe başlamak ayrı, bitirmek ayrı dert arkadaş...) kasap / berber kırması bir askerin de yardımıyla saçlarımdan da kurtulduktan sonra, botlarımı bağlayıp birliğe ilk adımımı attım (sol ayakla)... 22. Piyade Eğitim Alayı, 3. 81mm Havan Eğitim Bölüğü'nün 3. takımındaki diğer kısa dönem arkadaşlarla tanıştıktan sonra o akşam ilk karavananın tadına baktık... 50 kişilik koğuşta 72 kişi kalmanın sonucu oluşan oksijen eksikliğiyle rahatlayan beyin hücreleri, içinde bulunduğumuz durumun absürdlüğüne daha kolay adapte olurken, temel eğitim süreci hızla ilerledi... Öğrenilmesi gerekenleri öğrendik, vurulması gereken hedefleri vurduk (at, vur, öğün) ve 13 Mayıs 2011 tarihinde yeminimizi ederek tam teşekküllü birer asker olduk... Verilen iki günlük yol izni sayesinde sivil hayata çok kısa bir süre için de olsa tekrar merhaba dedikten sonra, usta birliğim olan Çorlu'daki 5. Kolordu, Lojistik Destek Komutanlığı, Karargah Takımı'na intikal ettim... Sonrasında, her şey nispeten hızlı gelişti... Yazıcı olmanın getirdiği tekdüze hayat, komutanlarımızın rahatlığı (sağolsunlar) ve tertiplerimin geyikleri sayesinde kalan 125 gün güzel bir şekilde geçti... Şafak doğan güneş olduğunda ise geride hayat boyu anlatılmaya mahkum hatıralar, ufak bir burukluk, bir miktar heyecan ve sadece askerliğini bitirmiş olan bir kişinin anlayabileceği büyük bir rahatlık vardı... Askerlik tecrübesini birlikte paylaştığım herkese selamlar olsun...
|
